Al jaren neem ik in maart deel aan de Commission on the Status of Women van de Verenigde Naties in New York. Ook dit jaar was ik aanwezig, ditmaal in mijn rol als Vice President van het European Parliamentary Forum for Sexual and Reproductive Rights.
De CSW draait elk jaar rond één kernvraag: wat is vandaag de toestand van vrouwen wereldwijd en wat is nodig om die te verbeteren? Het is een plek waar landen, organisaties en experten samenkomen om vooruitgang te bespreken en samenwerking te versterken.
CSW70 is de 70ste sessie van deze VN-commissie, meer dan 30 jaar na de historische vrouwenrechtenafspraken in Beijing in 1995, en vormt een symbolische mijlpaal die vooruitgang zou moeten weerspiegelen. Maar dit jaar was de toon anders.
Reeds verworven rechten staan onder druk en worden opnieuw in vraag gesteld. Al enige tijd waarschuwen experten dat we niet vooruitgaan, maar achteruit. Die bezorgdheid was duidelijk voelbaar tijdens de Commission.
Voor het eerst in de geschiedenis werden de Agreed Conclusions niet via consensus aangenomen. Er werd gestemd en de Verenigde Staten stemden tegen, opvallend voor een land dat zich traditioneel profileert als voortrekker op het vlak van internationale samenwerking en vooruitgang.
Dit is geen klein detail, maar een duidelijke breuk met het verleden. Het laat zien dat landen steeds minder op één lijn zitten over de richting vooruit.
Zelfs met blijvende steun voor het akkoord wordt zichtbaar hoe kwetsbaar vooruitgang kan zijn.
Dat neem ik mee naar huis.
#CSW70 #Gendergelijkheid #Vrouwenrechten #EPF